WARUNKI NATURALNE

Jej obszar jest w większości górzysty i pagórkowaty, z jedną rozległą równiną Metaponto, wieloma masywami i nieaktywnym wulkanem Vulture. Wzgórza te usiane są małymi, uroczymi, trudno dostępnymi wioskami, usytuowanymi nawet 1000 metrów nad poziomem morza, gdzie czyste powietrze, autentyczne smaki lukańskiej kuchni, lokalny folklor, gościnność mieszkańców są w stanie od razu urzec każdego przybysza.

Urlop w Basilicata daje możliwość zanurzenia się w najbardziej autentycznej i nieskażonej przyrodzie. Od licznych obszarów chronionych po sugestywne wąwozy, połacie nasłonecznionych łąk i pól: naturalny krajobraz Bazylikata dostarcza emocji na każdym kroku. Region oferuje wiele możliwości dla miłośników aktywności w kontakcie z naturą, od paralotniarstwa po rafting, trekking, kolarstwo górskie lub wycieczki konne. Szczególnie piękne są Park Narodowy Pollino, Park Narodowy Val d’Agri i teren narciarski Monte Sirino.

Wybrzeża Bazylikaty również oferują różnorodne krajobrazy od szerokich i piaszczystych plaż z wyposażonymi kąpieliskami, które charakteryzują wybrzeże Jońskie (Metaponto, Pisticci, Scanzano Jonico, Policoro, Rotondella, Nova Siri), po przylądki z widokiem na morze na przemian z zatoczkami i jaskiniami morskimi na wybrzeżu Morza Tyrreńskiego (Maratea). Wszystko obmyte krystalicznie czystą wodą w odniesieniu do dwóch wybrzeży Basilicata, tyrreńskiego i jońskiego.

OFERTA TURYSTYCZNA

Bazylikata to region, którego korzenie sięgają czasów prehistorycznych, o czym świadczy wiele niezatartych śladów kultur i zamieszkujących te tereny społeczności tubylczych. Historia tego regionu, poprzez kolonizację Magna Grecia, podbój rzymski, późniejsze dominacje bizantyjskie, lombardzkie i normańskie, aż po Królestwo Neapolu pozostawiła współczesnym ważne dziedzictwo artystyczne.

W Melfi, zamieszkanym od epoki paleolitu można dziś podziwiać historyczne centrum otoczone normandzkimi murami, przedmurze i zamek z XI wieku, przebudowany przez Fryderyka II.

Słynna Matera, miasto Sassi, wpisane w 1993 na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO to wyjątkowe i sugestywne miejsce, które zostało wybrane na miejsce akcji kilku filmów, w tym „Pasji” Mela Gibsona i filmu „Nie czas umierać” z James’em Bondem. Po upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego, Matera przez długi czas aż do wkroczenia Normanów w XI w. znajdowała się pod kontrolą Longobardów i Saracenów. To z tego okresu pochodzą rozsiane po całym historycznym centrum kościoły rupesrtyjskie, wykute w skale i ozdobione freskami i elementami rzeźbiarskim.

Tworzą one niepowtarzalny krajobraz zwłaszcza o zmroku, kiedy światła podkreślają magię Matery i sprawiają, że wygląda jak szopka bożonarodzeniowa. Nowe miasto z bardzo eleganckimi dzielnicami stworzonymi przez najsłynniejszych włoskich architektów pochodzi natomiast z XIII w. 14 km od Matera, wzdłuż ściany Gravina di Picciano, znajduje się tak zwana „Kaplica Sykstyńska malarstwa naskalnego” całkowicie zakrytych freskami z IX wieku. Jej nazwa wywodzi się od przedstawień krypty, które odtwarzają m.in. scenę Grzechu Pierworodnego.

Stolica Bazylikaty, Potenza wznosi się na grzbiecie Apeninów i ma swoje korzenie w czasach Burbonów. Warto przespacerować się po jej wąskich uliczkach i uroczych placach. Najpiękniejszy z to Mario Pagano, nad którym góruje teatr miejski, Pałac Rządowy i kościół San Francesco. Na uwagę zasługują również bramy Potenzy, bardzo stare, niegdyś stanowiły część murów obronnych miasta. Dziś pozostały tylko trzy. Na obrzeżach centrum Potenzy można podziwiać pozostałości starego zamku, prawdopodobnie zbudowanego w czasach lombardzkich, z którego dziś pozostała tylko Wieża Guevara, nazwana tak od imienia ostatniej właścicielki. Trzęsienie ziemi w 1980 roku poważnie go uszkodziło, ale dziś jest to galeria sztuki na świeżym powietrzu.

Zwiedzając Bazylikatę nie można też pominąć  Venosa, miasta założonego przez Rzymian słynnego z monumentalnych pozostałości antycznych term zbudowanych między I a III wiekiem naszej ery, zamku aragońskiego oraz niedokończonego kościoła Świętej Trójcy wzniesionego na pozostałościach starej rzymskiej świątyni.

Aby zasmakować prawdziwego ducha Basilicaty, koniecznie trzeba odwiedzić lukańskie wioski i małe miasteczka, zaczynając od Craco Vecchia, małych Pompei of Bazylikaty, fascynującego miasta duchów po wysoko położone miasteczka Acerenza, Castelmezzano, Pietrapertosa, Vigianello idealnie wpasowujące się w górski krajobraz i wpisane zostały na listę najpiękniejszych we Włoszech.

Perłą lukańskiego wybrzeża jest natomiast Maratea połozona nad Morzem Tyrreńskim. Elegancka i historyczne jest co roku wybierana przez rzesze turystów z całego świata, zafascynowanych jej bielonymi domami i romantycznymi placami, ale także krystalicznie czystym morzem i dziewiczymi plażami. Znana również jako miasto 44 kościołów rozsianych po wiosce i jej okolicach, Maratea zapisuje się w pamięci przede wszystkim dzięki, ogromnemu posągowi Chrystusa Odkupiciela wybudowanego na szczycie góry San Biagio, skąd można podziwiać całe wybrzeże.

KUCHNIA

Bazylikata jest pełna typowych produktów i wciąż mało znanych tradycji kulinarnych. Region charakteryzuje się występowaniem wielu małych miasteczek i ośrodków wiejskich, często oddzielonych barierami geograficznymi, co powodowało konieczność gotowania i spożywania tego, co zostało wyprodukowane na miejscu, zgodnie z lokalnymi technikami przetwarzania. Jej kuchnia oparta na prostych, mądrze wykorzystywanych składnikach tradycji chłopskiej, zdołała w ten sposób zachować przez lata wyborne smaki. Najpopularniejsze przepisy, przenoszone następnie z jednego obszaru do drugiego, z jednej wioski do drugiej nabrały nowych konotacji.

Bohaterem lukańskiej gastronomii jest makaron z pszenicy durum, często wciąż wytwarzany ręcznie przy użyciu antycznych narzędzi. W przepisach szeroko wykorzystuje się białe mięso, wieprzowinę, baraninę, jagnięcinę, jajka, lokalne przyprawy, takie jak ostra papryka i chrzan oraz cały szereg uprawianych lub bardzo często spontanicznie rosnących warzyw głównie roślin strączkowych. Szerokie zastosowanie ma papryka Peperone di Senise IGP, która jest również spożywana jako tradycyjna przekąska suszona, solona i smażona, tzw. peperoni cruschi  oraz oliwki odmiany Ferrandina, które spożywane są suszone i pieczone lub w solance.

Produkcja cennych roślin ogranicza się do zaledwie kilku terytoriów regionalnych ze względu na górzysty charakter regionu. Prym wiedzie fasola odmian borlotto i cannellino z Sarconi IGP oraz fasola odmiany poverello di Rotonda IGP. Inne typowe produkty to brązowy kasztan z Melfi i czerwony bakłażan Rotonda IGP, doskonały w oleju lub occie.

Na obszarach śródlądowych obszaru Matera rozwija się uprawa zbóż takich jak pszenica, kukurydza, jęczmień i owies, podczas gdy na równinie plantacje drzew owocowych: śliwek, brzoskwiń, gruszek, kiwi i gajów cytrusowych. Inne rodzime przysmaki to chleb, szczególnie ceniony jest chleb z pszenicy durum z Acerenzy, który zachowuje aromat nawet przez 15 dni, oraz chleb Matera IGP. Będąc w okolicach warto zobaczyć jak jest on przygotowywany przez lokalne piekarnie.

Wśród czarujących krajobrazów Basilicata znajdują się szlaki smakowe, na których nie może zabraknąć typowych serów z regionu Basilicata, prawdziwych flagowych produktów oferowanych jako przystawki wraz z lokalnymi wędlinami jako pyszna przekąska. Podobnie jak we wszystkich wewnętrznych regionach Apeninów Południowych, istnieje tradycja produkcji serów według starożytnych receptur i technik takich jak na np. Caciocavallo Silano DOP lub Caciocavallo Podolico Lucano, wyjątkowgo sera, który wraz z upływem okresu sezonowania nabiera coraz bardziej aromatycznego smaku.

WINO

Szczególnie żyzne grunty, idealne przede wszystkim dla winorośli pokrywają zbocza bardzo starego, wygasłego wulkanu Vulture, który był zawsze prawdziwą siłą napędową otaczających wiosek. Stanowi on również o niesamowitym bogactwie i nadaje naturalny efekt musujący źródłom wód mineralnych, które w ostatnich latach dały początek kilku znanym markom. Region Vulture jest kolebką szlachetnego szczepu Aglianico del Vulture. Ta winorośl o małej kiści o bardzo intensywnym niebiesko-czarnym kolorze, preferuje właśnie gleby wulkaniczne wysokich i średnich wzniesień, stroni od wielkich upałów i jesiennych przymrozków. Otrzymuje się z niej jedne z najbardziej prestiżowych włoskich win czerwonych DOCG o nieprzeniknionym rubinowym kolorze i bardzo intensywnym owocowym aromacie. Inne szczepy tego regionu to białe i czarne Bombino, biała Verdeca oraz biała i czarna Malvasia, która przybyła tutaj z Apulii.

Wybierając ten region można zanurzyć się w miejscach, w których cisza, kolory, zapachy i smaki pomogą odpocząć od hałasu i stresu codziennego życia. Nasz przewodnik Czego spróbować w Bazylikacie pomoże Państwu ten cel osiągnąć. Poznawanie tajników wiejskiego życia to doświadczenia na wyciągnięcie ręki, jest to możliwe chociażby dzięki naszym degustacjom, lekcjom gotowania, półdniowym i jednodniowym experience w winnicach, gajach oliwnych i owocowych, winno-kulinarnym wycieczkom, jak i tworzonym ad hoc trasy. Odkryj nasze experience w Bazylikacie